تغییر رنگ پروفیل UPVC در اثر تابش نور خورشید

  • شنبه 24 فروردین 1398 ساعت 17:5

اخبار => اخبار

باشگاه در و پنجره و نما: یکی از عوامل موثر در ارزیابی فنی و شیمیایی کیفیت در و پنجره یو پی ‌‌وی ‌سی، واکنش پروفیل در برابر نور و تابش خورشید است. معمولا یکی از ایرادهای وارد بر در و پنجره های یوپی ‌وی ‌سی تغییر رنگ احتمالی پروفیل در برابر نور و تابش خورشید است.
تغییر رنگ پروفیل UPVC در اثر تابش نور خورشید

به‌گزارش باشگاه در و پنجره و نما: برای جلوگیری از این تغییر رنگ وتخریب پروفیل استفاده از رنگدانه‌های مناسب و مواد آنتی‌UV ها بسیار ضروری است. مهمترین پیگمنت برای این هدف، تیتانیوم دی ‌اکساید است که میزان مصرف و نوع مصرفی آن در تغییر یا پایداری رنگ پروفیل‌های UPVC  نقش اساسی دارد. اطلاعات و مطالعات نهادهای بین‌المللی نشان می‌دهد که ایران از نظر تابش مستقیم نور خورشید و اثرگذاری آن بر کیفیت محصولات شیمیایی جزء کشورهای خطرناک و دارای شرایط سخت محسوب می‌‌شود و احتمال تغییررنگ پروفیل‌های UPVC در ایران بیش از دیگر کشورها ارزیابی شده است.

برخلاف تصور عموم که میزان تغییر رنگ در پروفیل‌های یو پی وی سی را وابسته به دمای محیطی مناطق مختلف می‌دانند دمای هوا در حدود شرایط آب و هوایی قابل سکونت، تأثیری روی تغییررنگ پروفیل ندارد بلکه میزان و نحوه تابش نور خورشید تاثیرگذار می‌باشد. بر این اساس شهرهایی مانند شیراز جزء مناطق خطرناک از لحاظ تغییر رنگ پروفیل یو پی وی سی قرار می‌گیرند. حتی شهرهای مانند تبریز و ارومیه که در مناطق سردسیر می‌باشند به علت ارتفاع بالا از سطح دریا شرایط سختی برای استفاده از پروفیل یو پی وی سی دارند. با توجه به شرایط اقلیمی در نظر گرفته شده برای ایران در استاندارد ملی، مناطق با شرایط اقلیمی سخت (severe) تولید پروفیل یو پی وی سی نیازمند ایجاد شرایط تولید با مواد اولیه و فرمولاسیون مطابق با این شرایط محیطی می‌باشد. پروفیل‌های تولیدی در کشورهای اروپایی با توجه به محیط و شرایط تابشی نور خورشید در رده مناطق با اقلیم معتدل (moderate) قرار می‌گیرند. که برای استفاده در ایران مناسب نیست. با این توضیح که بازه تغییر رنگ پروفیل بین 6 ماه تا 3 سال خواهد بود. البته تغییررنگ جزیی حدود 10 درصد پروفیل‌های UPVC طبیعی است.

پایدارکننده‌های UV جذب پرتوهایUV  باعث تخریب پلیمرها می‌شود میزان انرژی این فوتون‌ها (400-290 نانومتر) در حدی است که بتوانند پیوندها را در پلیمر بشکند.برای جلوگیری از این تخریب از پایدارکننده‌های مناسب استفاده می‌شود. پایدارکننده‌ها از طریق چند مکانسیم مختلف می‌توانند این کار را انجام دهند. در مکانیسم اول پایدارکننده پرتو را جذب کرده و با انرژی کمتر پس می‌دهد. در روش دیگر فرونشاندن ماکروملکول برانگیخته شده به سطح انرژی بالاتر می‌باشد و انرژی به صورت گرما تلف می‌شود. پلیمرهای حفاظت نشده ممکن است در معرض پرتو، تغییر رنگ داده (زرد رنگ یا کدر شده) و نیز جلای خود را از دست بدهند، و یا حتی بعضی از خواص فیزیکی خود را مانند مقاومت ضربه‌ایی و استحکام کششی از دست بدهند. دی اکسید تیتانیم: دی اکسید تیتانیم به صورت طبیعی در سه فرم بلوری روتایل، آناتاز و برکیت وجود دارد که به‌صورت تجاری به دو روش کلراید و سولفات تولید می‌شوند. هیچ رنگدانه‌ایی به سفیدکنندگی، پراکندگی نوری و پنهان‌گری تیتان نیست. تیتانیوم به‌عنوان جاذب نور فرا بنفش از تخریب ماده توسط تابش اشعه UV محافظت می‌نماید. اما به‌دلیل فعالیت فوتو شیمیایی، توانایی آن برای جذب تابش و فعال گشتن شیمیایی، تیتان می‌تواند تحت شرایط معین ماده پلاستیکی را تجزیه نماید. بنابراین از پوشش‌های سطحی برای جلوگیری از عمل کاتالیزوری تیتان استفاده می‌شود. فعالیت فوتوشیمیایی (کاتالیزوری) رنگدانه آناتاز به میزان قابل توجهی بیشتر از روتایل است. متأسفانه برخی تولیدکنندگان با استفاده از دی‌اکسید تیتانیوم در فرم آناتاز که هزینة کمتری دارد درصدد کاهش هزینه تولید می‌باشند که باعث افت کیفیت و کاهش مقاومت محصول در برابرتغییر رنگ می‌شود. در نتیجه تیتان روتایل به علت فعالیت فوتوشیمیایی کمتر، همچنین ضریب شکست بالاتر انتخاب بهتری برای محصولات پلاستیکی مورد مصرف در محیط بیرون است.


تعداد بازدید : 32

ارسال نظر

ارسال